Waarom verveling je volledig kan uitputten.

Je hebt eigenlijk niet eens zo’n drukke dag gehad.

Geen overvolle agenda. Geen enorme hoeveelheid prikkels. Geen ingewikkelde problemen die opgelost moesten worden.

En toch kom je aan het einde van de dag uitgeput thuis.

Het vreemde is: je hebt juist het gevoel dat je nauwelijks iets hebt gedaan.

Hoe kun je dan zó moe zijn?

Misschien komt je vermoeidheid niet doordat er te veel van je gevraagd wordt.

Maar juist doordat er te weinig wordt aangesproken in jou.

Verveling is niet altijd lekker nietsdoen

Bij verveling denken we al snel aan niets te doen hebben. Een lege middag, wachten op de trein of een zondag waarop niets gepland staat.

Maar er bestaat ook een andere vorm van verveling.

Je bent de hele dag bezig, maar niets vraagt werkelijk iets van je denken.

Je voert gesprekken, beantwoordt mails, doet je werk, regelt praktische zaken en vinkt taken af. Van buitenaf ben je productief.

Vanbinnen gebeurt er iets anders.

Je mist uitdaging. Nieuwsgierigheid. Complexiteit. Betekenis.

Je hoofd krijgt wel informatie, maar weinig om echt zijn tanden in te zetten.

En dat kan verrassend vermoeiend zijn.

Als je brein zelf maar uitdaging gaat maken

Een snel en associatief denkend brein stopt niet automatisch met denken wanneer de omgeving weinig uitdaging biedt.

Het kan die uitdaging zelf gaan creëren.

Je gaat nadenken over dingen die eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn. Je analyseert gesprekken. Bedenkt alternatieve scenario’s. Ziet verbeterpunten in systemen waar niemand om gevraagd heeft.

Eén gedachte leidt naar drie andere en voordat je het weet, ben je in je hoofd met van alles bezig.

Niet omdat je dat bewust kiest.

Maar omdat je brein ergens naartoe wil.

Soms voelt dat als onrust.

Soms als piekeren.

En soms vooral als een enorme vermoeidheid waarvan je niet goed begrijpt waar die vandaan komt.

‘Maar je hebt toch een makkelijke baan?’

Dat maakt het soms extra verwarrend.

Misschien zeggen mensen tegen je:

Je hebt het toch helemaal niet zo druk?

Of:

Fijn toch, als je werk je makkelijk afgaat?

En rationeel begrijp je dat.

Toch voel je iets anders.

Want werk dat structureel onder je niveau ligt, kan energie kosten. Niet omdat het te moeilijk is, maar omdat je voortdurend een deel van jezelf ongebruikt laat.

Je kunt je gaan inhouden.

Langzamer denken.

Niet alles zeggen wat je ziet.

Niet alweer met een nieuw idee komen.

Niet vragen waarom iets al jaren op dezelfde omslachtige manier gebeurt.

Je past je tempo aan de omgeving aan.

En juist dat aanpassen kan ontzettend veel energie vragen.

Hoogsensitiviteit maakt het niet per se makkelijker

Wanneer je daarnaast hoogsensitief bent, ontstaat er soms een bijzondere tegenstelling.

Aan de ene kant heb je behoefte aan voldoende uitdaging en diepgang.

Aan de andere kant kan te veel geluid, sociale druk, haast of chaos je systeem overweldigen.

Dus wat heb je nodig?

Meer prikkels?

Of juist minder?

Misschien geen van beide.

Misschien heb je vooral behoefte aan de juiste prikkels.

Een interessant gesprek kan je energie geven, terwijl een uur oppervlakkig overleg je leegtrekt.

Een ingewikkeld vraagstuk kan heerlijk zijn, terwijl twintig eenvoudige klusjes achter elkaar je uitgeput maken.

Een middag geconcentreerd creëren kan rustiger voelen dan een ochtend waarin je voortdurend wordt onderbroken.

Het gaat dus niet alleen om hoeveel er binnenkomt.

Het gaat ook om wat er binnenkomt.

Misschien heb je geen rusttekort, maar een uitdagingstekort

Dat onderscheid is belangrijk.

Want wanneer je vermoeid bent, ligt rust voor de hand.

Agenda leeg.

Telefoon weg.

Bank.

Niets hoeven.

En soms is dat precies wat je nodig hebt.

Maar misschien herken je ook dat je na zo’n dag nog steeds niet echt opgeladen bent.

Totdat je ineens een inspirerend gesprek voert.

Een boek openslaat dat je raakt.

Iets nieuws leert.

Een idee krijgt waar je meteen mee aan de slag wilt.

En opeens is er energie.

Dat is interessant om serieus te nemen.

Waar ga jij van ‘aan’?

Misschien hoef je jezelf niet meteen af te vragen hoe je minder kunt doen.

Vraag jezelf eens iets anders:

Waar krijg ik zin van om te denken, ontdekken of creëren?

Wanneer vergeet je de tijd?

Welke onderwerpen maken je nieuwsgierig?

Met welke mensen kun je eindeloos praten zonder dat het energie kost?

Welke problemen vind je stiekem heerlijk om op te lossen?

En op welke momenten merk je dat je jezelf inhoudt omdat je bang bent dat je te snel, te intens of ‘te veel’ bent?

De antwoorden zeggen misschien meer over jouw energie dan het aantal afspraken in je agenda.

Want niet iedere vermoeidheid vraagt om minder.

Soms vraagt vermoeidheid juist om iets méér.

Meer betekenis.
Meer uitdaging.
Meer diepgang.
Meer ruimte om te ontdekken.

Niet méér moeten, maar méér van datgene waarvan jij tot leven komt.

Orchidee of paardenbloem? Waarom deze bloem mij raakte

Vandaag kreeg ik zomaar een prachtige orchidee cadeau. Niet alleen de bloem ontroerde me, maar vooral de woorden die erbij werden uitgesproken:

“Ik voel me gezien door jou.”

Dat zijn misschien wel de mooiste woorden die iemand me kan geven. Want dat is precies waar mijn werk over gaat: mensen écht zien. Niet alleen wat ze doen, maar wie ze zijn.

De gever vroeg vervolgens of ik het artikel ken waarin orchideeën worden vergeleken met paardenbloemen. En ja, die vergelijking raakt precies de kern van mijn werk.

In de psychologie wordt soms gesproken over orchidee-kinderen en paardenbloemkinderen. Paardenbloemen groeien bijna overal; ze zijn veerkrachtig en passen zich gemakkelijk aan. Orchideeën bloeien juist prachtig, maar hebben de juiste omstandigheden nodig om volledig tot hun recht te komen.

Veel hoogbegaafde mensen herkennen zich in die orchidee. Niet omdat ze kwetsbaarder zijn, maar omdat hun gevoeligheid, intensiteit en potentieel vragen om een omgeving waarin ze gezien, begrepen en gestimuleerd worden.

Dat betekent niet dat een orchidee zwak is. Integendeel. Geef haar de juiste voeding, ruimte en aandacht, en ze laat een ongekende schoonheid en kracht zien.

Die gedachte neem ik iedere dag mee in mijn coaching. Niet om mensen te veranderen, maar om samen te ontdekken welke omgeving, inzichten en mogelijkheden ervoor zorgen dat zij kunnen bloeien.

En soms… krijg je daar een orchidee voor terug.